MERHABA.

Adım mehmet kırmızıgül. Adıyaman da yaşıyorum. 27 yaşındayım.

Bazen bir arkadaş ararsın çevrende, veya bir dost. Ama bulamazsın. Seni anlayanın ve dinleyenin olmasını istersin. Aslında ben hayatım boyunca sevgi görmemiş bir insanım. Nedense hiç kimseye içimi dökemedim.

İçimdeki acıyı kimseyle paylaşamadım. Artık burda az da olsa, yanımda olmasanız bile, beni dinleyeceğinizi biliyorum. En azından dinleyenim var. Belki benim gerçek kardeşlerim burdadır.

Aslında şu an bu yazdıklarımı heyecanla yazıyorum. Çünkü bu benim ilk bloğum.

Bazen insan çok şey söylemek istiyor. Ama nereden başlayacağını bilmiyor. Daha doğrusu insanın aklına o an hiç bir şey nedense gelmiyor.

Bende gerçekten şu anda öyleyim. Bundan sonraki bütün yazılarımı burda paylaşacağım sizlerle.

Sizlere canı gönülden selamlarımı gönderiyor…

Iyi günler diliyorum…

MEHMET KIRMIZIGÜL

yazı

Reklamlar

Yüreğimdeki sessiz acımın esiriyim

Gözlerimi açtığımda saat sabahın sekiziydi. Ve nedense içimde küçücük bir mutluluk hissi bir anda belirmişti. Fıstığın sesiyle ötüşleriyle gözlerimi açmıştım. Öyle güzel ötüyordu ki, hiç durmasın istedim

Bir anda kapının gıcırtısıyla annemin geldiğini ve yine sabahın ezanında Kalkıp o çok güzel mis gibi ekmeklerini gördüm. Ekmeğin o mis kokusu hayatımda gördüğüm en güzel mutluluğun kokusuydu.

Her sabah kardeş kardeşe, ailecek yapılan o kahvaltı sofrası kadar güzel bir tablo yok. Bir sabah balkonda çay içerken düşünüyorum, acaba bu günü bir daha yaşayabilecek miyim diye. Her yeni güne daha güzel umutlarla uyanmak. Ve yeni hayallerimle yarınlara ümitle sarılmak varken hayatının alt üst olması acı verici.

Canım ailem iyiki varsınız. Şu anda ayaktaysam rabbimin izniyle ve dualarım ve annem sayesinde. Bütün annelerin ellerinden öpüyorum.

Anneler Candır. Kıymetini bilin.

SAYGILARIMLA

Esen kalın

MEHMET KIRMIZIGÜL

HAYAT ÇOK ACIMASIZ

Merhaba sevgili okurum.

Yine bir güne, ve bir gecenin ardından yine sayfamı ve kalemimi aldım elime. Içimdeki bütün ızdırabın ve acının şiddetiyle, özlemle sarılıyorum kalemime.

Benim için bir dost oldu. Ben söylerim o yazar. Yine karanlık bir gecede, sessizce pencere kenarında uzaklara daldım.

Çok merak ediyorum. Insanlar neden birini sever, sonra neden terkeder? Bunu yaparken acaba azıcık da olsa vicdanları sızlamıyor mu?

Ileride terkedeceği birisini neden sever ki bir insan?

Terkedeceğini bile bile. Neden bu kadar acımasız ki? Hiç anlam veremedim. Herşey güzel ve delice sevmek varken, neden bunları yaşıyoruz ki. Üstümde 27 yılın yorgunluğu, yalnızlığı var. Bir kalemim, kitaplarım, ve her gece sohbet ettiğim kuşlarım var.

Ah gönül ah

Sen istedin ben sevdim. Neler etmedim ki gönül. Senden ayrı olmaz dedim gönül. Peki şimdi Ne haldeyim.

Kurtaracak mısın beni bu acıdan? Kurtaramazsın ki. Beraber bu yoldayız. Nereye gideceğimiz bilinmez gönül. Ama ben yine de onu senin içinde yaşatırım gönül. Çünkü sadece ikimiz kaldık.

Sen ben ve yalnızlığım. Sen oturursun ben sana ve kendime şarkı söylerim eskisi gibi. Her zaman olduğu gibi, başbaşayız.

Seninle beraber geceleri sabaha kadar otururuz. Yıldızları sayarız. Şarkımızı söyleriz. Yine o yalnız geceler başlar. Ve yine hasret dolu sigaram yakar içimi. Buna Nasıl dayanırım bilmiyorum. Ne zamandan haberdarım, ne kendimden.

Keşke bir kerecik görebilseydim. Dokunabilseydim. Eskisi gibi baksa bende doyarak izleseydim. Saçlarını okşayıp seni seviyorummm deseydim.

Bunlar sadece içimde acı olarak kaldı. Ve bu yüreğimle bu acıya Nasıl dayanılır cidden bilmiyorum.

Sağlıcakla

MEHMET KIRMIZIGÜL

Herşey eskide kalıyor, ama hiç bir şey geçmiyor.

Merhaba değerli okurlarım.

Bazen içimizde yaşadığımız acılarla başbaşa kalırız. Sürekli kendimizi o acının neden meydana geldiğini, anıları düşünürüz.

Bazen az bir gülücük gelir yüzümüze. Uzaklara dalar kalırız. İçimizdeki o sensizliğe mi üzülelim, yoksa anılaramı.

Herşey eskide kalıyor, ama gerçekten hiç bir şey geçmiyor. Biz sadece unuturuz gibi düşünceler ile kendimizi kandırıyoruz.

Sevdiklerinizin kıymetini ve değerini bilin. Tekrar görüşmek dileğiyle

Iyi günler diliyorum

MEHMET KIRMIZIGÜL